André Philippus Brink

The memoir of one of South Africa's best-loved novelists. Andre Brink grew up in the deep interior of South Africa, as his magistrate father moved from one dusty dorp to the next. With searing honesty he describes his conflicting experiences of growing up in a world where innocence was always surrounded by violence. From an early age he found in storytelling the means of reconciling the stark contrasts - between religion and play-acting, between the breathless discovery of a girl called Maureen and the merciless beating of a black boy, between a meeting with a dwarf who lived in a hole in the ground and an encounter with a magician who threatened to teach him what he hadn't bargained for. While living in Paris in the sixties his discovery of a wider artistic life, allied to the exhilaration of the student uprising of 1968, confirmed in him the desire to become a writer. At the same time the tragedy of Sharpeville crystallised his growing political awareness and sparked the decision to return home and oppose the apartheid establishment with all his strength. This resulted in years of harassment by the South African secret police, in censorship, and in fractured relationships with many people close to him. Equally it led to extraordinary friendships sealed by meetings with leaders of the ANC in exile in both Africa and Europe. Andre Brink tells the story of a life lived in tumultuous times. His long love affair with music, art, the theatre, literature and sport illuminate this memoir as do relationships with remarkable women, among them the poet Ingrid Jonker, who have shared and shaped his life, and encounters with people like Ariel Dorfman, Anna Netrebko, Nadine Gordimer, Gunter Grass, Beyers Naude, Desmond Tutu and Nelson Mandela. Above all, A Fork in the Road is a love song to the country where he was born, and where, despite its recent troubles and tragedies, he still lives.

An English grandmother in her sixties inherits a house in Greece from a man she had an affair with at the age of 19. The novel describes the reaction of her children to this intriguing event, with flashbacks to that romance. By the author of Meeting Lily.

"Welterweight boxer Eddie Cero is out of the ring with an injury, but he still can't bear to see an unfair fight. In a Philadelphia alley, he steps in on two punks beating up an older man - and the guy, a private detective, buys Eddie a round and offers him a part-time gig. Eddie could use the cash, though he doesn't think much of the profession. But after a few days on the job Eddie learns he has a knack for snooping - and then stumbles on a cold case involving the front man for the Excels, one of Philadelphia's best soul acts. Eddie starts investigating the case out of curiosity, but the missing singer's talented sister draws him deep into a violent, twisted story of betrayal and intrigue, power and passion - all set to the beat of rock and roll." "David Fulmer brings us to the vibrant city of Philadelphia and the early days of its famous soul."--Jacket.

As startling and powerful as when first published more than two decades ago, André Brink's classic novel, A Dry White Season, is an unflinching and unforgettable look at racial intolerance, the human condition, and the heavy price of morality. Ben Du Toit is a white schoolteacher in suburban Johannesburg in a dark time of intolerance and state-sanctioned apartheid. A simple, apolitical man, he believes in the essential fairness of the South African government and its policies -- until the sudden arrest and subsequent "suicide" of a black janitor from Du Toit's school. Haunted by new questions and desperate to believe that the man's death was a tragic accident, Du Toit undertakes an investigation into the terrible affair -- a quest for the truth that will have devastating consequences for the teacher and his family, as it draws him into a lethal morass of lies, corruption, and murder.

Ruben Oliver, a widower who leads an isolated existence in a Cape Town suburb, takes in a younger boarder who transforms his life.

When Flip Lochner, a seedy, tired journalist running from a failed marriage, sees a beautiful woman with four breasts by the lake in Devil's Valley, he thinks it is a mirage. He waits, but then a man called Lukas Death stands before him. So begins Lochner's search for "the truth" first hinted at by Little-Lukas, a young student in Capetown who was mysteriously killed. Lochner meets Lukas Death's solitary clan, where righteousness prevails by day and depravity by night, where punishment for misdemeanors is summary, yet brutal murderers walk unscathed. Secrecy abounds. Everyone has a story and yet no one tells the story, the story of Little-Lukas and Emma, the woman with the four breasts - the uneasy reminder to the community of the original sin at the root of their history, a secret hidden collectively by the valley people.

In André P. Brink se drama Die Jogger (1997) word die verhaal van Kilian, 'n gewese Veiligheidspolisiekolonel in 'n psigiatriese hospitaal, ontvou. Hy word geteister deur sy verlede, veral sy marteling van Vusi, 'n "Struggle"-figuur. Die drama spring heen en weer tussen Kilian se hede in die hospitaal, waar hy hallucineer dat Vusi sy kamer deel en hom konfronteer, en terugflitse na sy lewe voor sy opname. In die terugflitse sien ons sy verhouding met sy dogter, Ilse, en hoe hy vir Nico werf om op universiteit vir hom te spioeneer. Kilian se obsessie met 'n "verslag" aan die Minister en sy onvermoë om die waarheid oor sy dade te aanvaar, staan sentraal. Hy glo hy het sy plig gedoen en blameer "hulle" vir alles, terwyl hy deur Noni, 'n verpleegster, gekonfronteer word met die gevolge van sy optrede en die onvermydelike koms van die Waarheidskommissie. Die stuk eindig met Kilian wat, selfs in sy waan, sy verantwoordelikheid ontken en Vusi se stille teenwoordigheid as 'n konstante herinnering aan sy misdade ervaar.

Inteendeel deur André P. Brink speel af in Desember 1739 en vertel die verhaal van Estienne Barbier, 'n ter dood veroordeelde rebel, vanuit die Donker Gat van die Kasteel. Hy ontboesem sy verhaal aan 'n ontsnapte slavin, Rosette, met wie hy 'n skandelike nag gedeel het. Die roman ondersoek Barbier se identiteit as 'n Franse soldaat en verstekeling wat met korrupte owerhede bots en 'n rebellie aanvoer. Dit ontbloot die patroon agter sy versinsels, bepaal deur drie reise, en kritiseer die koloniale lewe aan die Kaap, terwyl dit die konsep van waarheid bevraagteken.

"In Cape of Storms, now translated for the first time, the great Russian writer Nina Berberova portrays a very specific generation - one born in Russia, displaced by the Revolution, and trying to adapt to a new home, Paris. Three sisters - Dasha, Sonia, and Zai - share the same father, Tiagen, an attractive, weak-willed, womanizing White Russian, but each thinks differently about her inner world of belief and aspiration and each chooses a different path."--BOOK JACKET. "Cape of Storms is a shattering book, which opens with a hair-raising scene of Dasha witnessing her mother's murder at the hands of Bolshevik thugs, and ends as the blitzkrieg sweeps towards Paris."--BOOK JACKET.

Writer Lucas Yoder, editor Shirley Marmelstein, critic and would-be author Karl Streibert, and reader Jane Garland, who treasures the written word, play key roles in a study of the people who create, publish, critique, and enjoy books.

Latynse Reise deur André P. Brink is 'n keur uit sy reisbeskrywings wat fokus op Latynse lande soos Frankryk, Italië, Spanje en Portugal. Die luim van die tekste wissel tussen erns en ligtheid, oorpeinsing en humor. Brink beskryf sy ervarings, insluitend ontmoetings met mense soos Oupa Maurice in Parys, en sy indrukke van stede soos Venesië. Die boek verken temas van waarneming, stilering, en die wisselwerking tussen die reisiger en die vreemde lande, wat lei tot 'n dieper begrip van beide die self en die wêreld.

On a farm near the Cape Colony in the early nineteenth century, a slave rebellion kills three and leaves eleven others condemned to death. The rebellion’s leader, Galant, was raised alongside the boys who would become his masters. His first victim, Nicholas van der Merwe, might have been his brother.As the many layers of Andre Brink’s novel unfold, it becomes clear that the violent uprising is as much a culmination of family tensions as it is an outcry against the oppression of slavery.Spanning three generations and narrated in the voices of both the living and the dead, A Chain of Voices is reminiscent of William Faulkner’s Absalom, Absalom!; it is a beautiful and haunting illustration of racism’s plague on South Africa.

"Tweede Voorlopige Rapport: Nog beskouings oor die Afrikaanse literatuur van Sewentig" deur André P. Brink is in 1980 deur Human & Rousseau uitgegee. Soos die titel aandui, is dit 'n opvolg op sy vroeëre bundel, "Eerste Voorlopige Rapport," en bied dit verdere insigte en kritiese beskouings oor die Afrikaanse literatuur wat tussen 1975 en 1979 verskyn het. Brink beklemtoon dat hierdie bundel, net soos sy voorganger, nie 'n volledige literatuurgeskiedenis of 'n joernaal is nie, maar eerder 'n "tydgenootlike relaas van die belangrikste bakens in die literêre landskap." Die individuele werke word hoofsaaklik beskou soos dit vars ná publikasie waargeneem is, sonder die voordeel van latere terugblik of kennis van ander kritici se oordele. In die "Avis" (bl. 11), dien die inleiding as 'n waarskuwing teen finale gevolgtrekkings en beklemtoon die voorlopigheid van die beskouings. Brink argumenteer dat die sewentigerjare die mode van "dekadisering" geknou het, aangesien daar min sprake was van selfgeslotenheid of 'n wesenlik "nuwe beweging." Hy sien die dekade eerder as 'n voortsetting, 'n "oorloop" of "naloop" van die sestigerjare, alhoewel dit nie altyd 'n afronding was nie. Die aggressiewe bestorming van taboes, kenmerkend van die sestigerjare, het in die sewentigerjare sosiopolitieke konsekwensies gekry. Die konstruktiewe aspek van die sestigerjare, naamlik die verwerf en ondersoek van nuwe strukturele apparaat in prosa, het in die sewentigerjare plek gemaak vir konsolidasie en pogings om vroeëre eksperimente uit te stryk. Hy stel voor dat die sewentigerjare dalk eerder voorbereiding was vir iets wat nog nie helder in fokus gekom het nie, 'n "worsteling by 'n Jabbok" wat in die donker geskied het. Brink wys ook op 'n belangrike verskuiwing in die algemene literêre situasie in Suid-Afrika: Afrikaans speel nie langer die leidende rol nie, deels as gevolg van 'n renaissance in die inheemse Engelse literatuur sedert ongeveer 1970. Die Engelse poësie het finaal ontvoog geraak deur 'n inwaarts-keer na 'n meer Afrika-bepaalde blik, met Guy Butler as 'n sleutelfiguur. In drama het Athol Fugard 'n baken geword, terwyl in prosa J. M. Coetzee se werk, veral In the heart of the country, uitstaan, deels vanweë die oer-Afrikaansheid van die gegewe en die Afrikaanse dialoog. Hy beklemtoon ook die "uitbarsting" van swart Suid-Afrikaanse skrywers ná die valbyl van die vyftigerjare, met Staffrider as 'n merkwaardige bloei en Mtutuzeli Matshoba se werk wat belangrike fondamente lê. Wat die Afrikaanse literatuur self betref, het die swaartepunt merkbaar terug verskuif na die poësie ná die opvlam van die prosa in die sestigerjare. Sewentig was die "Dekade van die Vrou" in die literatuur, nie meer net as aanvulling nie, maar as volwaardige kunsskepper. Wilma Stockenström word as die oorheersende digter van die tydvak uitgelig, met 'n "koel, glansende kantigheid van haar denke-in-vers." Ander belangrike digters soos Sheila Cussons, Merwe Scholtz, Olga Kirsch, Ina Rousseau, Lina Spies, Petra Müller, Fanie Olivier, Leon Strydom, J. C. Steyn, Johan van Wyk, en Marlene van Niekerk word ook genoem. Die bundel bespreek ook ouer digters wat hul oeuvres tot hoogtepunte gevoer het, soos Ernst van Heerden (Teenstrydige liedere, Tyd van verhuising), D. J. Opperman (Komas uit 'n bamboesstok), Elisabeth Eybers (Einder), en W. E. G. Louw (Vensters op die vrees). Breyten Breytenbach se Lotus en Skryt word ook as hoogtepunte beskou. Die prosa van die sewentigerjare word gekenmerk deur 'n opvallende "stroomverdeling," met 'n amper-polarisering tussen die prosa van die "private ache" (Karel Schoeman, Hennie Aucamp) en die sg. "betrokke prosa" (Elsa Joubert, John Miles, Jan Rabie, André P. Brink, J. C. Steyn). Nuwe vorme van die historiese en/of die Zeit-roman (Anna Louw, Joubert, Leroux, Brink) staan teenoor "toekoms"-romans (Miles, Schoeman), en fantasievlugte (Eleanor Baker, Philip van Rooyen) teenoor 'n sekere blik op inskappe (Dolf van Niekerk, Ina Rousseau). Die ontginning van die verteller as sleutelfaktor (Breytenbach, Chris Barnard, Miles, Abraham de Vries, Jeanne Goosen) en nuwe ontginninge van tyd en/of tydruimte (Aucamp, Anna Louw, Barnard, Brink, Dolf van Niekerk) word ook bespreek. Skrywers soos Etienne Leroux (Magersfontein, o Magersfontein!), Chris Barnard (Mahála, Taraboemdery), Jan Rabie (Haan vir Elounda, Seeboek van die Sonderkossers), en Abraham de Vries (Bliksoldate) word uitgelig. Die drama het volgens Brink nog altyd "hans grootgemaak" by ons, met sensuur en openbare mening as harde ouers. Beduidende werk kom hoofsaaklik van gevestigde dramaturge soos Chris Barnard (Taraboemdery), Bartho Smit (Die keiser), P. G. du Plessis ('n Seder val in Waterkloof), en Karel Schoeman se TV-stukke. Pieter Fourie word as 'n interessante maar wisselvallige nuwe figuur genoem, met Die joiner as 'n hoogs verdienstelike werk. Pieter-Dirk Uys word geprys as die knapste teaterman van die dekade, veral vir sy virtuose satire, maar Brink merk op dat sy werk op papier efemeer kan voorkom. Brink sluit af met 'n bespreking van die literatuur se posisie in 'n arena waar die woelinge rondom dit dikwels heftiger was as dié daarbinne. Die eerste verbod op 'n Afrikaanse roman in 1974 het die "jag oopgemaak" en verbannings en vrylatings het lukraak plaasgevind, wat die bankrotskap van die sensuurbedeling aankondig. Die opspraakwekkende besoek van Breyten Breytenbach in 1973 en sy daaropvolgende arrestasie en verhore het 'n skerp polarisering van houdinge rondom die literatuur en kritiek meegebring. Brink kritiseer die Afrikaanse kritiek vir 'n gebrek aan "gewone literêre integerheid sonder bymotiewe" en 'n val in "presieuse stilistiese en strukturalistiese engheid." Hy argumenteer dat die nuwe omstandighede hoër eise aan die kritikus stel, en dat die fokus nie slegs op die teks nie, maar ook op die "teks-in-konteks" moet wees. Hy prys egter Kannemeyer se nuwe Geskiedenis van die Afrikaanse literatuur as 'n "monumentale en voortreflik gebalanseerde" werk. Die stigting van die private uitgewery Taurus as 'n direkte uitvloeisel van die verbod op Kennis van die aand word ook genoem as 'n poging om vryheid van publikasie te verseker. Uiteindelik hoop Brink dat die Appèlraad se heroorweginge en 'n moontlike nuwe benadering tot sensuur sal lei tot 'n "modikum van volwassenheid" in die samelewing, waar elke skrywer, ongeag hul agtergrond, se werk "veilig" is.

Gerugte van reën begin met die verhaal van Martin wat nege dae alleen in Londen deurbring en besin oor 'n apokaliptiese naweek wat sy lewe verander het. Hy ondersoek 'n viervoudige verlies – 'n vriend, vader, seun en vrou – en probeer sin maak van die geweld wat hom omring. Herinneringe aan sy jeug op 'n plaas, sy verhouding met Bea, en sy loopbaan as sakeman word afgewissel met die verhoor van sy vriend Bernard en 'n mynstaking. Die roman delf in Martin se innerlike konflik, sy Afrikaner-identiteit, en sy soeke na betekenis te midde van persoonlike en politieke onrus.